نوترینو ذره بنیادی خنثایی است که در ضمن واپاشی بتای هسته های اتمی همراه با الکترون یا پوزیترون گسیل می شود. همانند نوترون ، نوترینو نیز بار الکتریکی ندارد. نوترینو با الکترونها عملا اندرکنش نمی کند و باعث یونش قابل توجه محیط نمی شود
  • محمد انصاری
  • 1396/4/12
  • 0
  • 178

نوترینو یک ذره بنیادی، کوچک و تقریباً بدون جرم است. جرم آن به اندازه ای کوچک است که تنها کمی با صفر فرق دارد. نوترینو یک ذره از نوع فرنیون است. فرمیون ها ذرات تشکیل دهنده موادند. یعنی همه مواد از فرمیون ها تشکیل شده اند. فرمیون ها به دو نوع تقسیم بندی می شوند: کوارک ها و لپتون ها. یک نوترینو یک فرمیون ( ذره ای بنیادی با اسپین نیمه صحیح) است که تنها تحت تاثیر نیروی هسته ای ضعیف و نیروی گرانش، بر هم کنش انجام می دهد. جرم نوترینو بسیار کوچک تر از جرم سایر ذرات بنیادین شناخته شده است.اسپین از خاصیت‌های بنیادی ذرات زیراتمی است که معادل کلاسیک ندارد و یک خاصیت کوانتومی بشمار می‌آید.

نوترینو ذره بنیادی خنثایی است که در ضمن واپاشی بتای هسته های اتمی همراه با الکترون یا پوزیترون گسیل می شود. همانند نوترون ، نوترینو نیز بار الکتریکی ندارد. نوترینو با الکترونها عملا اندرکنش نمی کند و باعث یونش قابل توجه محیط نمی شود. نوترینو ذره بنیادی ناپایدار و سبکی می باشد که جرمش در حدود 200/1 جرم الکترون می باشد.

نوترینوها همه جا هستند. آنها در همه فضای اطراف ما نفوذ دارند. نوترینوها را می توان در سراسر کهکشان راه شیری یافت و هر ثانیه ده ها هزار نوترینو از میان بدن ما عبور می کنند. اما لازم نیست نگران باشیم چراکه آنها به سختی با چیزها واکنش نشان می دهند. در حقیقت آنها می توانند از میان همه چیز در زمین عبور کنند بدون این که آنها را تحت تأثیر قرار دهند. نوترینوها با سرعتی نزدیک به سرعت نور سفر می کنند.

نوترینوها با باری خنثی و جرمی ‌نزدیک به صفر، نوترینوها مرموزترین ذرات شناخته شده هستند که بسیار به ندرت با ماده عادی واکنش می‌دهند؛ و با سرعتی نزدیک به سرعت نور در بدن ما، ساختمان‌ها، و زمین فرومی‌روند و بیرون می‌آیند. اولین بار وجود این ذرات در سال 1930 توسط «ولفگانگ پائولی» پیش‌بینی شد -کسی که به خاطر کار بر روی همین مسئله، در سال 1945 جایزه نوبل فیزیک را به دست آورد. همچنین، این ذرات در واکنش‌های هسته‌ای متفاوتی تولید می‌شوند: فوزیون یا همجوشی هسته‌ای، که در خورشید اتفاق می‌افتد؛ فیزیون یا شکافت هسته‌ای که این روزها توسط انسان‌ها کنترل شده و برای ساختن سلاح و ایجاد انرژی استفاده می‌شود؛ و همچنین در خلال واپاشی‌های پرتوزای درون زمین.

نوترینوها در اولین ثانیه شروع جهان تشکیل شده اند. حتی قبل از این که اتم ها تشکیل شوند. آنها از حوادث اختر فیزیکی خشنی مانند انفجار ستارگان و انفجار پرتو گاما و از واکنش های هسته ای در ستارگان و واکنش هسته ای بر روی زمین متولد می شوند. نوترینوها واقعاً ذرات عجیب و غریبی هستند. آنها تقریباً هیچ چیز نیستند چرا که چنان که گفته شد تقریباً بدون جرمند و بار الکتریکی هم ندارند. اما آنها یکی از مواد ضروری جهانند و به دانشمندان کمک می کنند جواب برخی از سؤالات اساسی فیزیک را درک کنند.

فیزیکدانان ذرات، در اصل معتقد بودند که نوترینوها بدون جرمند. اما در دهه 1990، گروهی از دانشمندان ژاپنی کشف کردند که آنها در واقع مقدار کمی جرم دارند. این ممکن است توضیح دهد که چرا جهان از ماده ساخته شده، نه ضد ماده. این توضیح این است که در اوایل فرایند انفجار بزرگ، مقدار مساوی از ماده و ضد ماده وجود داشت. اما هنگامی که جهان گسترش یافت و سرد شد، ماده و ضد ماده عمدتاً نابود شدند و ماده به میزانی جزئی بیش از ضد ماده شد. دانشمندان فکر می کنند نوترینوها ممکن است نقشی در این فرایند داشته باشند. 

مطالعه نوترینوها دشوار است چراکه خیلی کم با سایر ذرات کنش و واکنش نشان می دهند و در نتیجه به سختی تشخیص داده می شوند. رصدخانه آیس کیوب (IceCube)، نوترینوها را در یک بلوک یک کیلومتر مکعبی از یخ، داخل قطب جنوب مطالعه می کند. زمانی که نوترینوها با اتم ها در داخل اعماق یخ های قطب کنش و واکنش انجام می دهند، گاهی پاف های انرژی بیرون می دهند.

نوترینو به علت خنثی بودن از نظر الکتریکی این چنین نام گذاری شده است. خنثی بودن الکتریکی به این معناست که این ذره تحت تاثیر نیرو های الکترومغناطیسی قرار نمی گیرد. دلیل دوم برای این نام گذاری این است که جرم سکون این ذره آنقدر کوچک (ino-) است که در ابتدا گمان می رفت برابر صفر باشد. نیروی ضعیف هسته ای بر هم کنشی بسیار کوتاه برد است، گرانش در مقیاس زیراتمی بسیار ضعیف است و نوترینو ها مشابه لپتون ها در بر هم کنش های قوی شرکت نمی کنند. در نتیجه نوترینو ها معمولا آزادانه و بدون این که تشخیص داده شوند در درون ماده معمولی حرکت می کنند.

اغلب این ذرات شبح‌گون که به ما می‌رسند، در واکنش‌های گرما هسته‌ای که در قلب خورشید و سایر ستارگان ایجاد شده تولید شده‌اند. از آنجایی که نوترینوها برهم کنش بسیار ضعیفی با سایر ذرات ماده دارند، بنابراین بدون هیچ مانعی از میان ذرات دیگر عبور می کنند. بعنوان مثال این نوترینوها از قلب ستاره ها به تمامی جهات در پهنه کیهان گسیل می‌شوند و هیچ چیز جلودار آنها نیست. آنها در مسیر حرکت خود به سیاره ما می‌رسند، از یک طرف وارد کره زمین شده و به راحتی از طرف دیگر آن بیرون می‌روند گویی که هیچ چیز در مسیر حرکت آنها نبوده است. محاسبات نشان می‌دهند که حتی یک سپر فرضی سُربی به ضخامت یک سال نوری هم نمی‌تواند بیش از نیمی از این نوترینوها را متوقف نماید.

وجود ذرات شبح مانند نوترینو برای نخستین‌بار در سال ۱۹۳۰ توسط ولفگانگ پائولی، فیزیکدان معروف اتریشی پیش‌بینی شده بود. داستان از این قرار بود که نتایج آزمایش‌های صورت گرفته بر روی واپاشی رادیواکتیو بتا، با قوانین مشهور پایستگی انرژی و تکانه جور درنمی‌آمد. پائولی بر این باور بود که نقض ظاهری این دو قانون بدان علت است که در واپاشی بتا، ذره‌ای شبح‌مانند نیز تولید می‌شود که بدون آنکه با هیچ‌یک از دستگاه‌های آشکارساز ما برهم‌کنشی داشته باشد، مقداری از انرژی و تکانه واکنش را با خود می‌برد. با فرض عجیب و در عین حال جسورانه پائولی، جست و جو برای کشف این ذرات اسرارآمیز و شبح مانند آغاز شد.

البته این نوترینوها آنچنان گریز پا بودند که به این سادگی ها در تله دستگاه های آشکارساز نمی افتادند، رفتار شبح مانند این ذرات، به دام انداختن آنها را برای فیزیکدان‌ها غیرممکن کرده بود، تا نهایتاً ۲۵ سال بعد، دو فیزیکدان به نام‌های فردریک راینز و کلاید کوان در سال ۱۹۵۶ موفق شدند با کمک گروه تحقیقاتی تحت رهبری خود، تعدادی از این ذرات گریزپا را به دام بیندازند. راینز و کلاید در آزمایش خود از یک رآکتور هسته ای بعنوان چشمه تولید نوترینو استفاده کردند چرا که شدت نوترینوهای گسیل شده از رآکتورهای هسته ای به مراتب بیش از هر چشمه رادیواکتیو معمولی بود. آنها با استفاده از این چشمه فوق العاده پر شدت نوترینو توانستند از میان ده ها هزار میلیارد نوترینوی گریزپایی که در هر ساعت از دستگاه آشکارسازشان عبور می کرد. چند عدد را به دام انداخته و صید کنند و بطور رسمی در مقاله ای در ۲۰ جولای ۱۹۵۶ در نشریه معروف ساینس به چاپ برسانند. کشف بسیار مهمی که منجر به اعطای جایزه نوبل سال ۱۹۹۵ به این دانشمندان شد.

دستاورد راینز و کوان، گام مهمی در شناخت فیزیک نوترینوها محسوب می‌شد. این دستاورد، راه را برای توسعه سیستم‌های آشکارساز نوترینو باز کرد. با توسعه چنین سیستم‌هایی مشخص شد که نوترینوها علاوه بر قلب خورشید و ستارگان، در انفجارهای عظیم ابرنواختری نیز به میزان بسیار فراوان ایجاد می‌شوند. درواقع بیش از ۹۹ درصد انرژی خارق‌العاده این انفجارهای کیهانی توسط نوترینوها حمل می‌شود. امروزه می‌دانیم که نوترینو، یکی از فراوان‌ترین ذرات جهان است به‌طوری‌که به ازاء هر پروتون، چیزی درحدود یک میلیارد نوترینو در جهان وجود دارد.



رصدخانه نوترینوی آیس‌کیوب، رصدخانه‌ای در دل یخچال‌های قطب جنوب واقع در ایستگاه آموندسن-اسکات،
دانشمندان در ماه نوامبر ۲۰۱۳ توانستد ۲۸ ذره نوترینوی پرانرژی را با انرژی بیشتر از ۵۰ تراالکترون‌‍ولت شناسایی کردند

نوترینو ها در سه نوع وجود دارند:

  1. الکترون نوترینو  Ve
  2. میون نوترینو  Vμ
  3. تاو نوترینو  VT

که هر کدام به ذرات بنیادین الکترون، میون و تاو مرتبط هستند. همچنین هر ذره نوترینو دارای پادذره ای به نام آنتی نوترینو می باشد که این ذره نیز هیچ بار الکتریکی ندارد و اسپین آن نیمه صحیح است. نوترینو ها به گونه ای تولید می شوند که تغییری در عدد لپتونی به وجود نیاید. این به این معنی است که الکترون نوترینو ها همراه با پوزیترون ها( ضد الکترون ها) به وجود می آیند و آنتی الکترون نوترینو ها به همراه الکترون ها ایجاد می شوند.

نوترینو ها به چندین روش ایجاد می شوند که این روش ها عبارتند از: انواع خاصی از واپاشی هسته ای، در واکنش های هسته ای مانند آن هایی که در ستاره ها رخ می دهند، در راکتور های هسته ای، به هنگام برخورد پرتو های کیهانی با اتم ها و در ابرنواختر ها. بیشتر نوترینو هایی که در نزدیکی زمین هستند توسط واکنش های هسته ای که در خورشید رخ می دهد ایجاد شده اند. در هر ثانیه حدود 65 میلیارد ذره نوترینوی خورشیدی از یک سانتی متر مربع که به صورت عمود بر جهت خورشید قرار گفته باشد می گذرد.

نوع نوترینو ها در حال پرواز به طور مداوم نوسان می کند. این به این معنی است که اکترون نوترینویی که از طریق واپاشی پرتو بتا ایجاد شده ممکن است به صورت میون نوترینو و یا تاو نوترینو وارد اشکارگر شود. این نوسان نیازمند این است که نوع های مختلف نوترینو جرم های متفاوتی داشته باشند و اگرچه مقدار این جرم ها معلوم نیست ازمایش های نشان داده که مقدارشان بسیار ناچیز است. اندازه گیری های کیهان شناسی نشان داده که مجموع جرم این سه نوع نوترینو باید کمتر از یک میلیونم جرم الکترون باشد.

در ارتباط با نوترینو ها چندین زمینه تحقیقاتی فعال وجود دارد. آشکارگر های بزرگ نوترینو در کنار راکتور های هسته ای و یا در پرتو های نوترینویی حاصل از شتاب دهنده های ذرات تلاش می کنند تا جرم نوترینو ها را تعیین کنند و همچنین مقدار مشخصی برای اندازه و آهنگ نوسان بین نوع های مختلف نوترینو پیدا کنند. این ازمایش ها همچنین به دنبال تعیین وجود نقض CP در ارتباط با نوترینو ها هستند. معنای این عبارت این است که ایا قوانین فیزیک با نوترینو ها و آنتی نوترینو ها به صورت یکسان برخورد می کند و یا خیر. بسیاری به دنبال شواهدی از نوترینوی ساکن هستند. این نوع نوترینو در واقع نوع چهارم نوترینو هاست که مشابه سه نوع شناخته شده با ماده بر هم کنش ندارد. همچنین آزمایش هایی برای یافتن واپاشی دوگانه پرتو بتا بدون تولید نوترینو ها در حال انجام است که اگر چنین چیزی وجود داشته باشد به این معناست که نوترینو ها و آنتی نوترینو ها در واقع یک ذره هستند. بخش بعدی مربوط به آزمایش های کیهانی نوترینو ها است که از نوترینو های موجود در فضا برای درک بهتر جهان هستی استفاده می کند. نوترینو ها همچنین تنها کاندیدای شناخته شده برای ماده تاریک به خصوص ماده تاریک داغ محسوب می شوند

آشکارسازی نوترینو
هر چند نوترونها را به سبب اثر شان روی هسته های اتمی واکنش های هسته ای و انتقال انرژی در خلال برخوردها می توان به آسانی آشکار ساخت اما اندرکنش نوترینو با هسته ها خیلی ضعیف است. تا این اواخر واکنش هسته ایی که نوترینو ها راه انداخته باشند در آزمایشگاه آشکار سازی نشده است. 

این روزها، مقادیر زیادی سرمایه و مهندسانی بسیار توانا برای رسیدگی به حسگرها به خدمت گرفته شده‌اند. حسگرها در اعماق زمین ساخته شده‌اند، و این مسئله باعث ایجاد حفاظی برای آنان در برابر ذرات مضر است. برای مثال، آشکارساز اپرا، که نوترینوهای سریع‌تر از نور را که از طرف سرن فرستاده شده بود آشکار کرد، در درون کوهستان «گرن ساسو» در ایتالیا واقع شده است. همه این کارها به این خاطر است که نوترینوها از چنین موانعی هم توان عبور دارند و بنابراین باید امنیت را با بالاترین دقت رعایت کرد. بعضی دیگر از آشکارسازها بر روی نوترینوهایی که به طور طبیعی تولید می‌شود کار می‌کنند. مانند آشکارساز «آنتراس» که در اعماق دریای مدیترانه قرار گرفته است، یا یکی دیگر همچون «آیس‌کیوب» که در درون یخ‌های قطب جنوب فرورفته است.

انزوای نوترینوها، باعث می‌شود اهمیت بالقوه آنها را نادیده بگیریم. نفوذ به ابعاد اضافی، یکی از نکات جالب درمورد نوترینوهاست. ذرات در زمینة گردش، به دو گروه تقسیم می‌شوند: یک گروه در جهت عقربه‌های ساعت به دور خود می‌چرخند یا در اصطلاح دارای «اسپینِ ساعت گرد» هستند، و گروهی دیگر که در خلاف جهت عقربه‌های ساعت به دور خود می‌چرخند که در اصطلاح دارای اسپین پادساعت‌گرد هستند. نوترینوها تنها ذراتی هستند که به نظر می‌رسد فقط دارای انواعی از گروه «اسپینِ پادساعت‌گرد» هستند. به عبارتی دیگر، گروهی از ذرات نوترینو که به صورت ساعت‌گرد به دور خود بچرخند، مشاهده نشده است. بعضی نظریه‌پردازان می‌گویند این مدرکی است برای ابعاد اضافی، که احتمالا میزبان آن دسته از نوترینوهایی است که گم شده به حساب می‌آیند.

همین نوترینوهای ساعت گردِ دیده نشده، می‌توانند نامزدی باشند برای چیستی ماده تاریک – 80 درصد از کل ماده که برای از هم نپاشیدن جهان ما لازم است. عقیده بر این است که مقدار این «دیگرگروهِ گم شده»، باید بسیار بیشتر از گروه شناخته شده باشد، تا بدین‌گونه نیروی گرانشیِ مورد نظر تامین شود.

نحوه تولید نوترینو
انرژی الکترون حاصل از واپاشی ذره بتا می تواند مقادیر مختلف ، از صفر تا مقدار ماکزیمم معین W را داشته باشد. مهم است بدانیم که این مقدار ماکزیمم درست برابر با انرژی درونی آزاد شده در ضمن واکنش منظور شده در بالاست. برای سازگاری با قانون بقای انرژی باید فرض کرد که در جریان واپاشی ذره بتا همراه با الکترون یک ذره دیگر نیز (یعنی نوترینو) تشکیل می شود. این ذره انرژی ای را با خود حمل می کند که مکمل انرژی الکترون تا W است. اگر نوترینو انرژی ای نزدیک به W با خود حمل کند، انرژی الکترون نزدیک به صفر است. اگر انرژی نوترینو کم باشد، برعکس، انرژی الکترون نزدیک به W است. تحلیل تفضیلی از واپاشی به دلایل متقاعد کننده دیگری بر گسیل نوترینو در این فرایند دلالت دارد و امکان داده است که جرم در حال سکون نوترینو را برآورد کنند. معلوم شده است که جرم این ذره از ده هزارم جرم در حال سکون الکترون کمتر است. سالها تحقیق سرانجام به آنجا رسید که در 1956 از راه آزمایش واکنشی هسته ای را کشف کردند که در آن نوترینویی (ν) توسط پروتون جذب و سپس این پروتون به نوترون و پوزیترون تبدیل شد. P+ν→n+e 
در این آزمایشها چشمه نوترینوها راکتور هسته ای نیرومندی بود که در آن نوترینو در ضمن واپاشی ذره بتا از پاره های شکافت اورانیوم تشکیل می شد. 

نوترینوی خورشیدی
واکنشهای متنوعی در راکتورها صورت گرفته است که توسط نوترینو به وجود آمده است. جالبترین آزمایش ها ، آزمایش هایی هستند که درباره آشکارسازی نوترینو های خورشیدی انجام شده اند. این آزمایش ها امکان داده اند که درستی نظرات ابراز شده درباره ساختار خورشید تحقیق و فرایند های هسته ای درون توده آن بررسی شود. در واکنش گداخت چهار پروتون ، که گمان می رود چشمه انرژی خورشید باشد. همراه هر هسته هلیوم تشکیل شده دو نوترینو نیز گسیل می شود. نوترینو خیلی کم با ماده اندر کنش می کند. به طوری که اکثریت قریب به اتفاق آنها در خورشید نفوذ می کنند و به درون فضای کیهانی می گریزند. آن بخش از نوترینو هایی که به زمین می رسند این طور تجلی می کنند که آشکارسازهای خاصی موجب واکنش های هسته ای می شوند. چون اندر کنش های درگیر با نوترینو ها خیلی ضعیف است، این بخش خیلی کوچک است و آزمایش های آشکارسازی نوترینو های خورشیدی پرهزینه و پیچیده اند. با وجود این ، این آزمایش ها انجام ، هر نوترینو های گسیل شده از توده خورشید ثبت شده اند. 

اکنون می‌دانیم که ۳ نوع نوترینو در جهان وجود دارد و اینکه نوترینوها برخلاف تصور اولیه، فاقد جرم نیستند بلکه جرم اندکی دارند. اما تمامی این ویژگی‌ها، ارتباط تنگاتنگی با بنیادی‌ترین نظریات موجود درمورد ذرات بنیادی و کیهان‌شناسی دارند. ذراتی که شاید در نهایت توضیحی برای ماده تاریک و اسرارآمیز جهان بدهند. علاوه بر این چون نوترینوها براحتی از میان همه چیز در جهان عبور می کنند می توانند بدون مانع چندانی از اعماق کیهان به ما رسیده و حامل اطلاعات ارزشمندی برای اختر فیزیکدان ها و کیهانشناسان باشند. به همین دلیل از زمان آشکارسازی اولین نوترینوها تا به امروز، دستگاه‌های آشکارساز نوترینو، روز به روز پیچیده‌تر و کامل‌تر شده‌اند تاجائیکه امروزه رصدخانه‌های عظیم نوترینو را حتی در زیر یخ‌های قطبی و یا اعماق دریاها نیز نصب می‌کنند. در سایه تلاش‌های این فیزیکدانان، شگفتی‌های بیشتری از ویژگی‌های اسرارآمیز نوترینوها بر بشر آشکار شده است.

سوال هایی پیرامون نوترینو ها

اگر آنها تا این اندازه منزوی هستند پس چگونه می توان به وجود نوترینوها پی برد؟ 
اگر در ضمن واپاشی ذره بتا تنها الکترون گسیل می شد، انرژی همه الکترونهای بتا برای ایزوتوپ پرتوزای معینی باید یکسان می بود. بدیهی است این انرژی باید برابر باشد با اختلاف انرژی درونی هسته اتمی اولیه و هسته حاصل به اضافه الکترون این اختلاف باید یکی باشد. زیرا از طریق آزمایش ثابت شده است که همه هسته های یک ایزوتوپ معین دارای جرم یکسانند. در نتیجه انرژی درونیشان یکی است. 
هرچند که نوترینوها بسیار به ندرت با ماده عادی واکنش می‌دهند، اما گاهی اوقات با ذرات داخل اتم برخورد می‌کنند و ردی از خود برجا می‌گذارند که با ردیابی آن می‌توانیم موفق به شناسایی‌شان شویم. «فردریک رینز» به خاطر اولین آشکارسازی این ذرات در سال 1956، توانست جایزه نوبل فیزیک را در سال 1995 به دست آورد. در اکثر موارد، آزمایش‌های آشکارسازی در استخرهای بزرگی از آب یا مواد روغنی انجام می‌شود. وقتی نوترینوها با الکترون‌های مولکول‌های این آب یا روغن‌ها برخورد می‌کنند، پرتوی از نور ساطع می‌کنند که حسگرها قادر به آشکارسازی‌شان هستند.

اما منظور از این‌که آنها چند شخصیتی و چند ماهیتی هستند چیست؟
دیگر نکته عجیب در خصوص نوترینوها، این است که آنها می‌توانند حداقل سه ماهیت متفاوت به خود بگیرند که عبارتند از تائو، الکترون و موئون و جالب‌تر این‌که می‌توانند از یک ماهیت به ماهیت دیگری خود را تغییر دهند. تحقیقات اخیر پیشنهاد می‌کند که ممکن است روش‌های متفاوتی برای کنش و واکنش نوترینوها و پادنوترینوها با هم وجود داشته باشد. این بدان‌معناست که ممکن است وقتی نوعی از نوترینو با پاد نوترینوی مشابهش واکنش می‌دهد، در بازتولید نوترینو، نوعی دیگر از آن تولید شود؛ که در این صورت ممکن است توضیحی برای این موضوع پیدا شود که چگونه این عدم تعادلِ موجود بین ماده و پادماده، در اوایل ایجاد جهانمان به وجود آمده است.

و سوال آخر این‌که آیا این ذرات، کاربرد عملی هم دارند؟
یک چندتایی و موارد بیشتر هم در دست بررسی است. بعضی از فیزیکدان‌ها امیدوارند با پیدا کردن روش‌های آسان‌تری برای آشکارسازی نوترینوها، رآکتورهای هسته‌ای مخفی و غیرقانونی بر روی کره زمین را پیدا کنند. رویای دیگری که در استفاده از آنها وجود دارد و اساسی برای نوشتن یک رمان علمی‌ـ تخیلی با موضوع سیستمی ‌ارتباطی بر مبنای نوترینوها نیز قرار گرفته، این مسئله است که احتمالا با نوترینوها می‌توان پیام‌ها و اطلاعات را بدون نیاز به سیم، ماهواره یا وسایلی از این قبیل، به هر نقطه از جهان منتقل کرد؛ البته واضح است که این امر بسیار رویایی و دور از دسترس به نظر می‌رسد. اما کاربرد دیگری که به خاطر نوترینوها به وجود آمده، مربوط می‌شود به آشکارساز زیردریایی «آنتراس» که قابلیت استفاده به عنوان تلسکوپِ رصد حیات دریایی را هم داراست. این بدان‌سبب است که آنتراس قادر است نوری را که توسط سازواره‌ها، موجودات و باکتری‌های درخشان ساطع می‌شود، به خوبی نوترینوها آشکار کند

اینک، لحظه‌ای مکث کرده و دوباره به میلیاردها ذرات شبح مانندی که پس از پیمودن یک سفر طولانی کیهانی هم‌اکنون درحال عبور از بدن شما هستند بیندیشید. به نظر می رسد که آنها پیام مهمی برای انسان دارند.

 

 

محمد انصاری

من به عنوان طراح و برنامه نویس در شرکت توسن در حوزه ی بانکداری فعالیت می کنم. بیشتر زمانم رو به مطالعه پیرامون طراحی نرم افزار اختصاص میدم. همچنین علاقه ی زیادی به فعالیت های ورزشی دارم و زمان کافی به ورزش اختصاص می دهم.

نظرات0
برای ارسال دیدگاه وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب کاربریایجاد حساب کاربری